Алоуддин Мансур — 603

109:1 (Эй Муҳаммад алайҳис-салоту вас-салом), айтинг: «Эй кофирлар!

109:2 Мен сизлар ибодат қилаётган нарсаларга ибодат қилмасман.

109:3 Ва сизлар ҳам мен ибодат қиладиган (Аллоҳ)га ибодат қилгувчи эмасдирсизлар.

109:4 Мен сизлар ибодат қилган нарсага ибодат қилгувчи эмасман.

109:5 Ва сизлар ҳам мен ибодат қиладиган (Аллоҳ)га ибодат қилгувчи эмасдирсизлар.

109:6 Сизларнинг динингиз ўзларингиз учун, менинг диним ўзим учундир!»

110:1 (Эй Муҳаммад алайҳис-салоту вас-салом), қачон Аллоҳнинг ёрдами ва ғалаба келса;

110:2 Ва одамлар тўп-тўп бўлишиб, Аллоҳнинг дини (Ислом)га кираётганларини кўрсангиз;

110:3 Дарҳол Парвардигорингизга ҳамд айтиш билан (У зотни ҳар қандай «шерик»лардан) покланг ва У зотдан мағфират сўранг! Зеро, У тавбаларни қабул қилгувчи бўлган Зотдир.[1]

111:1 Абу Лаҳабнинг қўллари қуригай — ҳалок бўлгай! (Аниқки), у қуриди — ҳалок бўлди!

111:2 Мол-мулки ва касб қилиб топган нарсалари унга асқотгани йўқ!

111:3 Яқинда у (ловуллаб турган) алангали дўзахга киражак!

111:4 Ва унинг ўтин орқалаган хотини,

111:5 — бўйнида пишиқ толадан эшилган арқон бўлган хотини ҳам (ловуллаб турган алангали дўзахга киражак!)[1]