Алоуддин Мансур — 600
100:6 Шак-шубҳасиз, (кофир) инсон Парвардигори (унга ато этган неъматлар)га кўрнамаклик қилгувчидир.
100:7 Ва шак-шубҳасиз, у бунга (ўзининг бу ношукурлигига) гувоҳдир.
100:8 Ва шак-шубҳасиз, у мол-дунё муҳаббатига жуда қаттиқ (берилгувчи)дир.
100:9 Ахир у билмасмики, (Қиёмат қойим бўлиб), қабрларнинг ичидаги нарсалар (жасадларга қайта жон ато этилиб, ташқарига) чиқарилганида;
100:10 Ва диллардаги сирлар ошкор қилинганида;
100:11 Ана ўша Кунда шак-шубҳасиз, Парвардигорлари улардан (яъни, барча халойиқнинг ҳаёти дунёда қилиб ўтган ишларидан) огоҳ-хабардор-ку![1]
101:1 (Ўз даҳшатлари билан кишилар қалбини) қаттиқ қоққувчи (Қиёмат)!
101:2 У қаттиқ қоққувчи недур?!
101:3 (Эй инсон), қаттиқ қоққувчи (Қиёмат) нима эканлигини сен қаердан билар эдинг?!
101:4 У Кунда одамлар тўзғитиб юборилган парвоналар каби бўлиб қолурлар! (Яъни, қабрларидан чиқишиб, Қиёмат даҳшатидан ўзларини ҳар ёнга уриб-тўзиб кетадилар)!
101:5 Тоғлар эса титилган жун каби (осмонда учиб юрадиган) бўлиб қолур!
101:6 Бас, энди (у кунда) кимнинг тортилган (яхши амаллари) оғир келса,
101:7 Яна ўша (ҳар бир инсон) рози бўладиган — орзу қиладиган ҳаётда бўлур.
101:8 Энди кимнинг тортилган (яхши амаллари) енгил келса,
101:9 Унинг жойи «жарлик»дир!
101:10 Унинг нима эканини қаердан ҳам билар эдинг?!
101:11 (У) қизиган дўзахдир!
102:1 (Эй инсонлар), сизларни (мол-дунё) тўплаб-кўпайтириш машғул қилди!
102:2 Сизлар то қабрларни зиёрат қилгунларингизча (яъни, ўлиб, қабрга киргунларингизча сизларни мол-дунё тўплаб-кўпайтириш машғул қилди!)[1]
102:3 Йўқ, сизлар яқинда (бу қилмишларингизнинг оқибатини) билурсизлар!
102:4 Яна бир бор йўқ, сизлар яқинда билурсизлар.
102:5 Йўқ, агар сизлар (дунёга қул бўлиб қолишнинг оқибати нима эканлигини) аниқ билиш билан билсаларингиз эди, (унга қул бўлиб қолмас эдингизлар)!
102:6 Қасамки, албатта сизлар дўзахни кўрурсизлар!
102:7 Яна бир бор қасамки, сизлар уни аниқ кўриш билан кўрурсизлар!
102:8 Сўнгра ана ўша Кунда албатта (ҳаёти дунёда сизларга ато этилган барча) неъматлар тўғрисида масъул бўлурсизлар.