Алоуддин Мансур — 449

37:77 Ва унинг зурриётини (то Қиёмат) боқий қолгувчи кишилар қилиб қўйдик.

37:78 Ва кейинги (авлод)лар орасида (Нуҳ) ҳақида (гўзал мақтовлар-олқишлар) қолдирдик.

37:79 Барча оламларда Нуҳга салом бўлгай.

37:80 Албатта Биз чиройли амал қилгувчиларни мана шундай мукофотлармиз.

37:81 Дарҳақиқат, у Бизнинг мўмин бандаларимиздандир.

37:82 Сўнгра бошқаларни (яъни, Нуҳни ёлғончи қилган кимсаларни) ғарқ қилиб юбордик.

37:83 Шак-шубҳасиз, Иброҳим ҳам (Нуҳ)нинг гуруҳидандир.

37:84 Эсланг, у Парвардигорига тоза дил билан келди.

37:85 Ўшанда у отаси ва қавмига деган эди: «Нимага ибодат қилмоқдасизлар?!

37:86 Аллоҳни қўйиб, сохта «худолар»га (сиғинишни) истайсизларми?!

37:87 У ҳолда барча оламларнинг Парвардигори ҳақида (яъни, У зот сизларнинг мушриклигингиз учун берадиган жазоси ҳақида) не гумонингиз бор?!»

37:88 Сўнг у юлдузларга тикилиб туриб:

37:89 «Аниқки, мен касалман», деди.[3]

37:90 Дарҳол ундан юз ўгирган ҳолларида кетдилар.

37:91 Бас, (Иброҳим) аста уларнинг бутлари олдига келиб: «(Олдиларингиздаги) таомларни емайсизларми?

37:92 Нега сўзламаяпсизлар?!», деди.

37:93 Сўнг уларга яқин келиб, ўнг қўли(даги болта) билан урди.

37:94 Бас, (қавми) унинг олдига шоша-пиша келишгач,

37:95 У деди: «Ўзларингиз йўниб-ясаб олган нарсаларга ибодат қилурмисизлар?!

37:96 Ҳолбуки, сизларни ҳам, қилиб олган бутларингизни ҳам Аллоҳ яратган-ку?!»

37:97 Улар (бир-бирларига) дедилар: Иброҳим учун (олов ёқиладиган) бинолар қуриб уни ўша оловга ташланглар».

37:98 Бас, улар (Иброҳимга) макр қилмоқчи бўлган эдилар. Биз уларни тубан-мағлуб қилдик.

37:99 (У ўт ичидан эсон-омон чиқди) ва деди: «Албатта мен Парвардигорим (буюрган тараф)га кетгувчидирман. Унинг Ўзи мени (Тўғри Йўлга) ҳидоят қилур.

37:100 (Парвардигорим,) Ўзинг менга солиҳ (фарзанд)лардан ҳадя этгин».

37:101 Бас, Биз унга бир ҳалим ўғилнинг хушхабарини бердик.

37:102 Энди қачонки у (бола Иброҳим) билан бирга юрадиган бўлгач, (Иброҳим): «Эй ўғилчам, мен (ҳадеб) тушимда сени (қурбонлик учун) сўяётганимни кўрмоқдаман. Энди сен ўзинг нима раъй-фикр қилишингни бир ўйлаб кўргин», деган эди. У айтди: «Эй отажон, сенга (тушингда Парвардигор томонидан) буюрилган ишни қилгин. Иншоаллоҳ мени сабр қилгувчилардан топурсан».[4]