Мухтасар тафсир
مَثَلُ مَا يُنفِقُونَ فِى هَـٰذِهِ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا كَمَثَلِ رِيحٍ فِيهَا صِرٌّ أَصَابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوٓا۟ أَنفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ ۚ وَمَا ظَلَمَهُمُ ٱللَّهُ وَلَـٰكِنْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ﴿١١٧﴾
Ўзларича яхшилик йўлида инфоқ-эҳсон қиладиган ўша кофирлар ва уларнинг шу ишлари учун савоб умид қилишлари худди нонкўрлигу гуноҳлар билан ўзларига ўзлари зулм қилган қавмнинг экинзоридан мўл ҳосил олишни умид қилиб турган бир пайтида унга бир шиддатли шамол келиб, ҳамма экинларини учириб кетганига ўхшайди. Ўша қавм эккан экинидан ҳеч қандай ҳосил ололмагани каби кофирлар ҳам қилган эҳсонлари учун ҳеч қандай савоб ололмайдилар. Уларга Аллоҳ зулм қилмади. Аллоҳга ва пайғамбарларига куфр келтиришлари билан ўзларига ўзлари зулм қилдилар.