อัล-มุคตะศ็อร
وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُكَلِّمَهُ ٱللَّهُ إِلَّا وَحْيًا أَوْ مِن وَرَآئِ حِجَابٍ أَوْ يُرْسِلَ رَسُولًا فَيُوحِىَ بِإِذْنِهِۦ مَا يَشَآءُ ۚ إِنَّهُۥ عَلِىٌّ حَكِيمٌ ﴿٥١﴾
และไม่เป็นการบังควรแก่มนุษย์คนใดที่จะให้อัลลอฮ์สนทนากับเขา เว้นแต่โดยทางวะฮ์ยูด้วยการดลใจหรือด้วยวิธีอื่น หรือโดยที่พระองค์ทรงตรัสแก่เขา โดยที่มนุษย์คนนั้นได้ยินพระองค์แต่มองไม่เห็นพระองค์ หรือด้วยการส่งทูตมายังเขา เช่น ญิบรีล แล้วเขา(มะลัก) ก็จะนำวะฮ์ยูมาให้เราะสูล ตามสิ่งที่พระองค์ทรงประสงค์ที่จะให้วะฮ์ยู แท้จริงพระองค์ -มหาบริสุทธิ์แด่พระองค์- เป็นผู้ทรงสูงส่งทั้งในด้านตัวตนและคุณลักษณะของพระองค์ ผู้ทรงปรีชาญาณในการสร้าง การกำหนดสภาวะการณ์และการกำหนดบทบัญญัติของพระองค์