آل عمران

หลังจากความเจ็บปวดและความคับแคบนั้นพระองค์ก็ได้ทรงประทานความสงบใจและความเชื่อมั่นแก่กลุ่มหนึ่งจากพวกเจ้า (คือบรรดาผู้ที่มีความเชื่อมั่นในสัญญาของอัลลอฮ์) โดยพระองค์ทรงให้พวกเขางีบหลับชั่วขณะแล้วทำให้หัวใจของพวกเขารู้สึกปลอดภัยและสงบสุข และอีกกลุ่มหนึ่งนั้น พระองค์ไม่ได้ทำให้พวกเขาปลอดภัยหรืองีบหลับไป พวกเขาคือบรรดามุนาฟิกที่ไม่คิดอะไรนอกจากให้ตัวเองได้รอด พวกเขาตกอยู่ในภาวะกระวนกระวายและหวาดกลัว กล่าวหาอัลลอฮ์ในทางที่ไม่ดี ว่าอัลลอฮ์จะไม่ทรงช่วยเหลือเราะสูลและไม่ทรงสนับสนุนบ่าวของพระองค์ เฉกเช่นการกล่าวหาของพวกสมัยงมงายยุคก่อน (ยุคอัลญะฮิลียะฮ์) พวกเขาไม่ให้เกียรติอัลลอฮ์อย่างแท้จริง บรรดามุนาฟิกเหล่านั้นที่มีความเขลาเกี่ยวอัลลอฮ์จึงกล่าวว่า: พวกเราไม่มีสิทธิคิดวางแผนในการออกสู้รบเลย และหากพวกเรามีส่วนในกิจการนี้พวกเราคงไม่ออกมาหรอก จงกล่าวตอบแก่พวกเขาเถิด (โอ้นบี) ว่า แท้จริงกิจการทั้งหลายเป็นสิทธิของอัลลอฮ์พระองค์จะทรงกำหนดในสิ่งที่พระองค์ทรงประสงค์ และจะทรงตัดสินในสิ่งที่พระองค์ต้องการ พระองค์เป็นผู้ทรงกำหนดให้พวกเจ้าออกมา และบรรดามุนาฟิกนั้นพวกเขาปกปิดความสงสัยและความคิดที่ไม่ดีไว้ในใจของพวกเขาซึ่งไม่เปิดเผยให้เจ้ารู้ โดยที่พวกเขากล่าวว่า: หากพวกเรามีสิทธิคิดวางแผนในการออกสู้รบ พวกเราคงจะไม่ถูกฆ่าตายที่นี่หรอก จงกล่าวตอบแก่พวกเขาเถิด (โอ้นบี) ว่า ถึงแม้พวกเจ้าจะอยู่ในบ้านห่างไกลจากสมรภูมิรบ แน่นอนบรรดาผู้ที่อัลลอฮ์ได้ทรงกำหนดความตายไว้แก่พวกเขาในหมู่พวกเจ้า พวกเขาจะออกไปหาความตายของพวกเขา และอัลลอฮ์มิได้ทรงกำหนดเหล่านี้มา นอกจากเพื่อพระองค์จะทรงทดสอบสิ่งที่มีอยู่ในหัวใจของพวกเจ้า เช่น ความตั้งใจและเจตนารมณ์ และเพื่อจะทรงแยกแยะการศรัทธาออกจากการกลับกลอก และอัลลอฮ์ทรงรอบรู้ยิ่งถึงสิ่งที่อยู่ในหัวใจของบ่าวของพระองค์ ไม่มีสิ่งใดจะซ่อนเร้นจากการรอบรู้ของพระองค์ได้