අල්-මුඛ්තසර්
وَلَقَدْ مَكَّنَّـٰهُمْ فِيمَآ إِن مَّكَّنَّـٰكُمْ فِيهِ وَجَعَلْنَا لَهُمْ سَمْعًا وَأَبْصَـٰرًا وَأَفْـِٔدَةً فَمَآ أَغْنَىٰ عَنْهُمْ سَمْعُهُمْ وَلَآ أَبْصَـٰرُهُمْ وَلَآ أَفْـِٔدَتُهُم مِّن شَىْءٍ إِذْ كَانُوا۟ يَجْحَدُونَ بِـَٔايَـٰتِ ٱللَّهِ وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُوا۟ بِهِۦ يَسْتَهْزِءُونَ ﴿٢٦﴾
සැබැවින්ම අප නුඹලාට නොදුන් පහසුකම් හූද්ගේ ජනයාට අපි පිරිනැමුවෙමු. සවන් දෙන්නට ඔවුනට සවන් ද, බලන්නට ඔවුනට දෘෂ්ටිය ද, වටහා ගන්නට හදවත් ද අපි ඇති කළෙමු. නමුත් ඔවුන්ගේ සවන් හෝ ඔවුන්ගේ දෘෂ්ටිය හෝ ඔවුන්ගේ බුද්ධිය හෝ කිසිවක් ඔවුනට ප්රයෝජනවත් නොවීය. අල්ලාහ්ගේ දඬුවම ඔවුන් වෙත පැමිණි කල්හි ඔවුන්ගෙන් එම දඬුවම ඒවා වැළැක්වූයේ නැත. එවිටද ඔවුහු අල්ලාහ්ගේ වදන් ප්රතික්ෂේප කරමින් සිටියෝය. ඔවුන්ගේ නබිවරයා වූ හූද් (අලයිහිස් සලාම්) තුමා කවර දඬුවමක් ගැන ඔවුන් බියගැන්වූයේ ද ඒ ගැන හාස්යයට ලක් කරමින් සිටි එම දඬුවම ඔවුනට පහළ විය.