අල්-මුඛ්තසර්
فَجَآءَتْهُ إِحْدَىٰهُمَا تَمْشِى عَلَى ٱسْتِحْيَآءٍ قَالَتْ إِنَّ أَبِى يَدْعُوكَ لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَا ۚ فَلَمَّا جَآءَهُۥ وَقَصَّ عَلَيْهِ ٱلْقَصَصَ قَالَ لَا تَخَفْ ۖ نَجَوْتَ مِنَ ٱلْقَوْمِ ٱلظَّـٰلِمِينَ ﴿٢٥﴾
ඔවුන් (එම ස්ත්රීන්) දෙදෙනා නැවත හැරී ගිය කල්හි ඔවුන් දෙදෙනාගේ පියාට ඔහු ගැන තොරතුරු දන්වා සිටියෝය. ඔහු ව කැඳවා ගෙන එන්නට ඔවුන් දෙදෙනාගෙන් එක් අයකු ඔහු වෙත එවීය. එවිට ඇය ඔහු වෙත ලැජ්ජාවෙන් යුතු ව ගමන් කරමින් පැමිණ, "සැබවින්ම මාගේ පියාණන් ඔබ අපට ජලය සැපයීම වෙනුවෙන් ඔබේ කුලිය ඔබට පිරිනැමීමේ අපේක්ෂාවෙන් ඔහු වෙත පැමිණෙන මෙන් ඔහු ඔබට ඇරයුම් කළේ යැ"යි පැවසුවාය. මූසා තුමා ඔවුන් දෙදෙනාගේ පියාණන් වෙත පැමිණි කල්හි තම තොරතුරු පිළිබඳව ඔහුට දැනුම් දුන්නේය. එවිට ඔහු ඉතා තැන්පත් ව ඔහුට, "අපරාධකාරී ෆිරිඅවුන් හෝ ඔවුන්ගේ ප්රධානීන් අතර වූ සාකච්ඡාව ගැන නුඹ බිය නොවනු. මද්යන් දේශයේ ආධිපත්යය දරන්නට ඔවුනට ආධිපත්යයක් නැත. නුඹ වෙත නපුරක් කිරීමට ඔවුනට නොපුළුවන." යැයි පැවසුවේය.