අල්-මුඛ්තසර්
وَقَالَ ٱلَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَآءَنَا لَوْلَآ أُنزِلَ عَلَيْنَا ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ أَوْ نَرَىٰ رَبَّنَا ۗ لَقَدِ ٱسْتَكْبَرُوا۟ فِىٓ أَنفُسِهِمْ وَعَتَوْ عُتُوًّا كَبِيرًا ﴿٢١﴾
අපගේ හමු ව බලාපොරොත්තු නොවන, අපගේ දඬුවම ගැන බිය නොවන දෙවියන් ප්රතික්ෂේප කළවුන් මෙසේ පවසා සිටියහ. “අප වෙත අල්ලාහ් මලක්වරුන් පහළ කොට මුහම්මද්ගේ සත්යතාව ගැන ඔවුන් අපට දන්වා සිටිය යුතු නොවේ ද? එසේ නැතහොත් අපගේ පරමාධිපති ව අපි දෑසින් දැක ඒ ගැන ඔහු අපට තොරතුරු දන්වා සිටිය යුතු නොවේ ද?" ඔවුන් ව දේව විශ්වාසයෙන් වළක්වන තරමට ඔවුන්ගේ සිත් තුළ උඩඟුකම බැරෑරුම් විය. දේව ප්රතික්ෂේපයේ හා පාපකම්හි සීමාව ඉක්මවමින් ඔවුන්ගේ ප්රකාශ ඉක්මවා ගොස් තිබිණ.