අල්-මුඛ්තසර්
مَّنِ ٱهْتَدَىٰ فَإِنَّمَا يَهْتَدِى لِنَفْسِهِۦ ۖ وَمَن ضَلَّ فَإِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا ۚ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَىٰ ۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّىٰ نَبْعَثَ رَسُولًا ﴿١٥﴾
කවරෙකු දේව විශ්වාසය වෙත මග ලබන්නේ ද ඔහුගේ යහමග වෙනුවෙන් වූ තිළිණ ඔහු සතු වන්නේය. කවරෙකු නොමග ගියේ ද නොමග යෑමේ දඬුවම ඔහුට එරෙහිව පිහිටන්නේය. වෙනත් කෙනෙකුගේ පාපය තවත් කෙනෙකු උසුලන්නේ නැත. යම් සමාජයක් වේවා ඔවුන් වෙත දූතවරුන් එවා සාක්ෂි සාධක අප ඔවුනට ඉදිරිපත් කරන තෙක් කිසිදු සමාජයකට දඬුවම් කරන්නන් ලෙස අපි නොසිටියෙමු.