يس

ហើយយើងមិនបានបង្រៀនកំណាព្យដល់ព្យការីមូហាំម៉ាត់ឡើយ ហើយវាក៏មិនចាំបាច់ចំពោះគេ(ក្នុងការរៀនវា)នោះដែរ ព្រោះនោះមិនមែនជាចរិតលក្ខណៈរបស់គេនោះទេ។ ហើយចរិតលក្ខណៈពីកំណើតរបស់គេក៏មិនមានចំណូលចិត្តចំពោះកំណាព្យនោះ រហូតដល់អាចឲ្យពួកអ្នកអះអាងថា រូបគេគឺជាកវីនិពន្ធកំណាព្យនោះ។ អ្វីដែលយើងបានបង្រៀនដល់គេ គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីការដាស់រំឭក និងគម្ពីរគួរអានដ៏ច្បាស់លាស់សម្រាប់ជនណាដែលពិចារណាចំពោះវាប៉ុណ្ណោះ។