Muxtəsər təfsir
قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ إِلَىٰ نِعَاجِهِۦ ۖ وَإِنَّ كَثِيرًا مِّنَ ٱلْخُلَطَآءِ لَيَبْغِى بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ وَقَلِيلٌ مَّا هُمْ ۗ وَظَنَّ دَاوُۥدُ أَنَّمَا فَتَنَّـٰهُ فَٱسْتَغْفَرَ رَبَّهُۥ وَخَرَّ رَاكِعًا وَأَنَابَ ۩ ﴿٢٤﴾
Davud onların arasında hökm verib şikayət edən kimsəyə dedi: “Qardaşın sənin qoyununu öz qoyunlarına qatmaq istəməklə, sənə zülm etmişdir. Həqiqətən, şəriklərin bir qismi digərlərin haqqını yeyib insafsızlıq etməklə bir-birinin haqqını tapdalayır. Yalnız yaxşı işlər görən möminlərdən başqa. Onlar öz şəriklərinin haqqını layiqincə ödəyir və onlara zülm etmirlər. Belələri isə çox azdır.” Bunları dedikdən sonra Davud (aleyhissəlam) yəqin etdi ki, Biz bu mübahisə sayəsində onu sınağa çəkirik. Odur ki, dərhal Rəbbindən bağışlanma dilədi və səcdəyə qapanıb Ona tövbə etdi.