Helmi Nasr — 333
22:6 Isso,[1] porque Allah é a Verdade e porque Ele dá vida aos mortos e porque Ele, sobre todas as cousas, é Onipotente.
22:7 E porque a Hora está prestes a chegar, indubitavelmente, e porque Allah ressuscita quem está nos sepulcros.
22:8 E, dentre os humanos, há quem discuta acerca de Allah, sem ciência alguma nem orientação nem livro luminoso.[1]
22:9 Virando os flancos, para descaminhar os demais do caminho de Allah. Há para ele ignomínia na vida terrena, e fá-lo-emos experimentar, no Dia da Ressurreição, o castigo da Queima.
22:10 Dir-se-lhe-á: "Isso, pelo que vossas mãos anteciparam! E porque Allah não é injusto para com os servos".
22:11 E, dentre os homens, há quem adore a Allah, vacilante. Então, se o alcança um bem, tranqüiliza-se e, se o alcança uma provação, desvia sua face para voltar-se à renegação da Fé. Perde a vida terrena e a Derradeira Vida. Essa é a evidente perdição!
22:12 Ele invoca, além de Allah, o que não o prejudica e o que não o beneficia. Esse é o profundo descaminho!
22:13 Invoca aquilo cujo prejuízo está mais próximo que seu benefício. Que execrável protetor e que execrável convivente!
22:14 Por certo, Allah, aos que crêem e fazem as boas obras, fará entrar em Jardins, abaixo dos quais correm os rios. Por certo, Allah faz o que deseja.
22:15 Quem pensa que Allah o[1] não socorrerá, na vida terrena e na Derradeira Vida, que estenda uma soga até o teto, em seguida se enforque; então, que olhe: será que sua insídia fará desaparecer o que lhe suscita rancor?[2]