مرکز ترجمه رواد — 601

103:1 سوگند به عصر

103:2 که انسان در زیان است.

103:3 مگر مؤمنان نیکوکاری که یکدیگر را به حق سفارش نموده‌اند و به شکیبایی توصیه کرده‌اند.

104:1 وای بر هر غیبت‌کننده [و] عیبجوی‌!

104:2 [همان] کسی که مال فراونی گرد می‌آورد و آن را بارها می‌شمارد.

104:3 گمان می‌کند که مالَش او را جاودانه می‌سازد.

104:4 هرگز چنین نیست [که او گمان می‌کند]؛ قطعاً در آتشِ درهم‌کوبنده انداخته خواهد شد.

104:5 و [ای پیامبر،] تو چه می‌دانی که آتشِ درهم‌کوبنده چیست؟

104:6 آتش برافروختۀ الهی است؛

104:7 [آتشی] که بر دل‌ها چیره می‌گردد [و می‌سوزانَد].

104:8 بی‌گمان، آن [آتش] بر آنان بسته شده [و از هر سو محاصره‌شان کرده] است.

104:9 [افروخته] در ستون‌های بلند است.

105:1 [ای پیامبر،] آیا ندیدی پروردگارت با اصحاب فیل چه کرد؟

105:2 آیا [فریب و] نقشۀ آنان را در تباهی قرار نداد؟

105:3 و پرندگانی گروه‌گروه بر [سر] آنان فرستاد

105:4 [که] با سنگ‌گِل [که در منقار و چنگال داشتند] آنان را سنگباران می‌کردند؛

105:5 و آنها را همچون کاهِ جویده‌شده ساخت.