مرکز ترجمه رواد — 600

100:6 یقیناً انسان در برابر [نعمت‌های] پروردگارش بسیار ناسپاس است،

100:7 و بی‌گمان، او [خود] بر این [ناسپاسی] گواه است،

100:8 و همانا او علاقۀ فراوانی به مال [دنیا] دارد.

100:9 آیا او نمی‌داند که در آن روز، آنچه در گور‌هاست، [همه زنده و] برانگیخته می‌شوند؟

100:10 و آنچه در سینه‌هاست [همه] آشکار می‌گردد.

100:11 یقیناً در آن روز، پروردگارشان کاملاً به [وضع و حال] آنان آگاه است.

101:1 [آن] فروکوبنده.

101:2 [آن] فروکوبنده چیست؟

101:3 و تو چه ‌دانی که [آن] فروکوبنده چیست؟

101:4 روزی‌ که مردم مانند پروانه‌های پراکنده [حیران و سرگردان] خواهند بود.

101:5 و کوه‌ها مانند پشم رنگینِ حلاجی‌شده خواهند شد.

101:6 و اما هر کس که [در آن روز،] کفّۀ میزانش سنگین باشد،

101:7 [در بهشت،] در زندگی رضایت‌بخشی خواهد بود.

101:8 و اما هر کس که کفّۀ میزانش سبک باشد،

101:9 [مسکن و] پناهگاهش «هاویه» است.

101:10 و تو چه دانی که آن [هاویه] چیست؟

101:11 آتشی است سوزان [و شعله‌ور].

102:1 زیاده‌خواهی، شما را به خود مشغول [و از یادِ پروردگار غافل] ساخت

102:2 تا [پایانِ] كارتان به گورستان رسید.

102:3 هرگز چنین نیست [که شما می‌پندارید]؛ به زودی خواهید دانست.

102:4 باز [هم] چنین نیست؛ به زودی خواهید دانست.

102:5 چنین نیست [که شما گمان می‌کنید]؛ اگر به دانشِ یقینی [و تردیدناپذیر، حقیقتِ قیامت را] می‌دانستید، [از زیاده‌خواهی و افتخار به اموال و فرزندانتان دست برمی‌داشتید].

102:6 سوگند که دوزخ را خواهید دید.

102:7 باز هم سوگند که آن را با چشم یقین خواهید دید؛

102:8 آنگاه قطعاً در آن روز، از [تمام] نعمت‌ها بازخواست خواهید شد.