مرکز ترجمه رواد — 594
89:23 و در آن روز جهنم آورده شود، آن روز است که انسان [کافر] پند می‌گیرد [و توبه می‌کند]؛ و [اما] این پند گرفتن، چه سودی برایش دارد؟
89:24 وی می‌گوید: «ای کاش [در دنیا] برای [این] زندگی‌ام [اعمال نیک، از] پیش فرستاده بودم!»
89:25 در آن روز، هیچ کس همانند عذاب او [= الله] عذاب نمی‌کند،
89:26 و هیچ کس همچون بند کشیدن او [= الله]، کسی را به بند نمی‌کشد.
89:27 [اما به مؤمن ندا می‌شود:] «ای روحِ آرام‌یافته،
89:28 به سوی پروردگارت بازگرد، در حالی که تو [از پاداشِ الله] راضی هستی، و او از [اعمال] تو راضی است.
89:29 پس در زمرۀ بندگان [خاصّ] من در آی
89:30 و به بهشت من وارد شو».
90:1 سوگند به این شهر [مکه].
90:2 در حالی که [ای پیامبر!] تو در این شهر ساکنی [و جنگ در این شهر برایت حلال است]
90:3 و سوگند به پدر [= آدم] و فرزندانش.
90:4 یقیناً ما انسان را در رنج [و دشواری‌های دنیوی] آفریدیم.
90:5 آیا او گمان می‌کند هیچ کس بر [مجازاتِ] وی توانا نیست؟
90:6 می‌گوید: «[به خاطرِ انفاق،] مال زیادی را تباه کرده‌ام».
90:7 آیا می‌پندارد که هیچ کس او را ندیده است؟
90:8 آیا دو چشم برایش قرار ندادیم؟
90:9 و یک زبان و دو لب؟
90:10 و او را به دو راه [خیر و شر] راهنمایی کردیم.
90:11 اما به گردنۀ [سخت] قدم نگذاشت [و نیامد].
90:12 و تو چه می‌دانی که آن گردنۀ [سخت] چیست؟
90:13 آزاد کردن برده‌ای است.
90:14 یا اطعام در روز قحطی [و گرسنگی]،
90:15 [خواه] یتیمی از خویشاوندان [باشد]
90:16 یا مستمندی خاک نشین؛
90:17 به علاوه، از کسانی باشد که ایمان آورده‌اند و یکدیگر را به صبر [بر عبادت و دوری از گناه] و مهربانی [با بندگان] توصیه نموده‌اند.
90:18 اینان اهل سعادتند [که نامۀ اعمال آنان به دست راستشان داده می‌شود و اهل بهشتند].